در بررسي ميداني وضعيت صنعت ماشين آلات و تجهيزات پليمري در استان تهران (كه با توجه به تمركز ويژه اين صنعت در اين استان، نمونه اي واقعي از اين صنعت در كل كشور است)، مشكلي كه آه از نهاد كوچك و بزرگ و پير و جوان اين صنعت برآورده بود، واردات ماشين آلات از چين بود.

اين چيني هاي وارداتي (كه به رغم فولادي بودنشان بسيار شكستني هستند!) 2 مشخصه مهم براي بازار ما دارند:

1. برآوردن نيازهاي داخلي ما، حتي بيش از نمونه هاي مشابه داخلي؛ و

2. قيمت پايين تر در عين ارائه خدمات بهتر، و امكان تقسيط قيمت ماشين!

جالب اين است كه حتي اكثر خريداران اين ماشين ها -كه در بازار ما بسيار محبوب شده اند- مي دانند كه اين چيني ها همه چيز دارند به جز يك چيز (كه ظاهراً در بازار داخل اهميت چنداني ندارد)، يعني «كيفيت»! زيرا هنوز يك سال از كار آنها نمي گذرد كه نياز به تعميرات اساسي و تعويض قسمت هاي اصلي پيدا مي كنند.

آنچه چين در بازار ايران با تمام وجود درك كرده و به كار بسته، حقيقت «قيمت ­محور بودن بازار ايران» است. واقعيتي كه در صورت عدم بررسي و واكاوي، و سهل­انگاري در ريشه يابي و برنامه ريزي واقعي براي رفع آن، ممكن است سرنوشت تمام صنايع ايران را به سرنوشت ماشين سازي بدل كند، چنان كه اكنون پدران اين صنعت حاضر شده اند فرزند خود را بر زمين بگذارند و به سرپرستي و قيمومت فرزندان چين روي آورند!